Over mij
Al van in de kleuterklas, zat ik met mijn hoofd in de wolken. Ik kon mijn veters niet strikken en begreep niet waarom je de volgorde van de dagen van de week uit je hoofd moest kennen. Daarentegen vulde ik tientallen pagina's met kleine mannetjes en leerde ik de gedichten die in de klas werden voorgelezen woord voor woord uit mijn hoofd, om ze thuis netjes over te schrijven in een klein schriftje.
Twee jaar later, gewapend met een diploma blind typen, publiceerde ik mijn allereerste boek: De Kleine Paashaasjes. Mijn mama had het ingebonden met een oranje kaft. Net als de boeken in onze huisbibliotheek prijkten trots de naam van de auteur, de illustrator én de uitgever op de omslag.
Op mijn zeventiende vertrok ik naar Sint-Petersburg om Russisch te leren, evenzeer aangetrokken door het avontuur als door het mysterieuze Cyrillische alfabet. Tijdens een wandeling belandde ik toevallig in het huis van Aleksandr Poesjkin. Gefascineerd begon ik aan een biografische strip over hoe de grote dichter een Franse officier tot een duel had uitgedaagd en uiteindelijk aan zijn verwondingen bezweek. Allemaal voor de liefde. Sommige meisjes worden verliefd op rocksterren, anderen op overleden dichters… Tja, ieder zijn smaak.
Russisch en Duits studeren in Antwerpen, de stad van mijn geliefde Boekenbeurs, voelde als een vanzelfsprekende keuze. Tijdens de lessen tekende ik karikaturen van mijn docenten in de marges van mijn schriften. En omdat alles leuker wordt met een beetje verbeelding, schreef ik in het Russisch verhalen die ik daarna online publiceerde, zodat moedertaalsprekers ze konden verbeteren.
Na een semester in Moskou en verschillende jaren studie vertrok ik naar Parijs, waar ik werd toegelaten tot CESAN, een school voor illustratie en striptekenen. In mijn laatste jaar stelde een vriendin voor om gasten te portretteren tijdens een gala. "Jouw stijl is hier perfect voor." Ze had gelijk.
Een paar maanden later tekende ik de gasten op het ene feest, daarna op het volgende. Tijdens een van die evenementen kwam een man aan mijn tafel zitten. "Je móét op onze bruiloft komen tekenen. 25 juli 2025." Op de grote dag zat ik met mijn kleine tafeltje in een hoek van de zaal. Naarmate de avond vorderde, vormde zich een rij voor mijn tafel. Iedereen wilde naar huis met een eigen portret. Drie bruiloften werden al snel drieëntwintig.
Vandaag vertel ik nog altijd de verhalen van anderen, één illustratie tegelijk. Nog steeds met mijn hoofd in de wolken.